• By -

شیوه‌های آموزش مهارتهای اجتماعی

 

ً یافته های مطلوب در انتخاب مهارت های اجتماعی واسه آموزش به کودکان عامل مهمی در تعیین محور آموزش به حساب میاد، چون اگه مثلا هدف پذیرش کامل همسالان در مقابل موفقیت کلاسی یا روابط اصلاح شده خونه مطرح باشه، چگونگی تأکید فرق می کنه (کارتلج و میلبرن، ۱۹۸۵).

ساکس و همکاران اعلام کرد که آموزش مهارت های اجتماعی واسه جوانان با مشکل بینایی خیلی با اهمیته. اونا ذکر کردن که اگه کودکان پایه مهارتهای تعاملات اجتماعی شون رو در سالهای اولیه پیشرفت ندن، توانایی شون واسه موفقیت به عنوان یه بزرگسال هم در کار و هم در زندگی شخصیشون ممکنه تحت اثر قرار گیرد.

ضرورت پرورش مهارت های اجتماعی کودک، در خیلی از موارد وقتی احساس می شه که درافراد رفتار بد به چشم می خورد و دلیل اون نبود رفتار مطلوب در مجموعه رفتارای فرده، بر اساس گفته فوق، انتخاب رفتار مطلوب به جای رفتارای موضوع ساز به عوامل بسیاری بستگی داره، که معمولاً آزمایش ذهنی افراد مربوطه از اون جمله س. این توانش ها راه های اجتماعی مناسبی واسه بیان احساس ها، نبود توافق ها و یا درخواست واسه تغییر رفتار غیرمعمول دیگری جفت و جور می بیارن. روش های آوزش به نابینایان بدین قراره:
توافق

۱- تدریس آموزش[۱]: در جلسات اولیه مسائل کلی مهارت های اجتماعی به نوجوانان آموزش داده می شه. این آموزش می تونه به صورت نوبتی [۲] یا ادای ساده کلامی اجرا شه که شامل اطلاعاتی در مورد مهارتهای اجتماعیه. این روش مستقیمه و محتوای اون بعداً توضیح داده می شه.

۲- الگوسازی[۳]: الگو یه تکلیف بسیار مهم واسه آموزش مهارتهای اجتماعیه جنبه ی اساسی الگو سازی آنست که ما می تونیم رفتارها یا مهارتها یا استراتژیهای مقابله یی خاصی رو بدون توضیح کسل کننده و نامرتب نشون بدیم. واسه الگو سازی می توان از نوارهای ویدیویی استفاده کرد که درآنها روش های جواب به موقعیت ها به وسیله نوجوانان نشون داده می شه. رهبر گروه شاید یه فرد رو که از گروه انتخاب شده دعوت کنه و از اون بخواد مهارت های خاصی رو به نمایش بزاره. پس وقتی یه موقعیت بازی نقش در گروه مطرح شد روش ی مقابله این نقش رو به بقیه نشون می دهد. آخرسر الگو سازی می تونه واسه نشون دادن راه های غیر مؤثر برخورد با موقعیت به درد بخور باشه. اگه اعضای گروه از یه موضوع ترس داشتن، خود دکتر می تونه این نقش رو بازی کنه و به اعضا اجازه بده که کارکرد اون رو نقد کنن. براساس الگو سازی و بحث روی موضوع چه نباید کرد، گروه می تونه نقشه های جورواجور مؤثر در موقعیت های اجتماعی رو بازی کنه.

۳- اجرای نقش[۴]: ارزش اجرای نقش در طول آموزش اینه که ایجاد موقعیت می کنه از این رو شباهت زیادی با موقعیت های واقعی داره پس نوجوانان می تونن جواب به محرک هایی رو که بعداً در موقعیت واقعی برخورد می کنن فرا بگیره. در این روش دکتر کنترل زیادی در دست داره به اون دلیل که:

الف) نوجوانان می تونن هر نقش رو چندین مرتبه تمرین و تکرار کنن به خاطر این شکست اهمیت کمتری می یابد.

ب) نوجوانان می تونن قطعات کوچیکی از زنجیره های مهارتها رو تمرین و در آخر اونا رو به هم وصل کنن.

ج) جنبه های جورواجور طبق نیازای درمانی انتخاب می شن.

د) موقعیت ها رو می توان خیلی واقعی یا ساده برگزار کرد.

معمولا اجرای نقش به ترتیب، به وسیله افراد گروه اجرا می شه و افراد گروه راه های مؤثر و غیر مؤثری رو که در روش الگو سازی یاد گرفته ان به صورت اجرای نقش به اجرا می گذارن. درجلسات اجرای نقش، محدودیت وقتی وجود نداره، بلکه گروه می تونه چندین مرتبه به موقعیت قبلی برگرده و تمرین رو تکرار کنه، تا اینکه افراد مهارت های لازم رو یاد بگیرن. پس اجرای نقش جنبه مهمی از آموزشه که توانایی انعطاف زیادی داره و می تونه با نیازای فرد مناسب مطابقت کنه.

۴- فوت وفن های رفتاری[۵]: هر چند که فوت وفن های رفتاری در آموزش مهارتها یه روش رسوندن معنی کلامه که می تونه بسیار تسریع کننده باشه. مثلا وقتی فرد تلاش می کنه سر صحبت با فردی رو باز کنه، وقتی به طور واقعی با یه موقعیت اجرای نقش مواجه می شه، نمی تونه فکر کنه که چه بگه اینجا دکتر می تونه مستقیما جملاتی رو که لازمه به فرد یاد بده.

۵- فوت وفن شناختی[۶]: یکی از مسائلی که بیشتر نوجوانان به خاطر اون به دکتر مراجعه می کنن، نبود اعتماد به نفس در بیان وجوده جنبه ی اصلی درمان اضطرابها و مشکلات عملکردیه که بر اثر عبارات منفی مربوط به خود[۷] در افراد ایجاد شده ان (سرحال، ۱۳۷۳).

اضطراب

 

[۱]- Diactic teaching

[۲]- Han cats

[۳]- Modclling

[۴]- Role playing

[۵]- Behavioral techinges

[۶]- Cognitive

[۷]- Negative self statement​

Theme BCF By aThemeArt - Proudly powered by WordPress .
BACK TO TOP